This site uses cookies in order to function as expected. By continuing, you are agreeing to our cookie policy.
Agree and close

News Blog uit Nairobi op naar CoP 10 nr 3: Springende kikkers en zingende kikkers

Donderdag alweer! De dag van de waarheid, want we gaan nu toch eindelijk het dossier Innovatieve financiele mechanismen, behandelen. Gisteravond laat wilden de twee co-voorzitters van de onderhandelingsgroep nog met het dossier beginnen, maar ja… zoals ik al meldde had de EU nog geen coördinatie gehad. Paniek!

Release date 27/05/2010

Ik probeerde sneaky voor te stellen de coördinatie dan maar in 10 minuten te doen (en zo tot hoofdlijnen beperkt te houden), maar dat mocht niet baten. Bespreking dus uitgesteld tot vandaag 13.00u, zodat we tijd hebben om ons als EU woord voor woord voor te bereiden.
Met Peter Bos (delegatieleider) spreek ik af dat we daarbij als Nederland onze zorg uitspreken over de manier van werken van de EU.  Om te pleiten voor een positieve insteek op dit dossier door voorstellen van anderen zo veel mogelijk overnemen en intussen onze eigen pareltjes (zoals BBOP en GDM) redden. De inzet van Peter wordt niet gewaardeerd. De Spaanse voorzitter begint zich uitgebreid te verdedigen. In zijn optiek is de EU-inzet helemaal niet negatief, het ligt allemaal aan de anderen. Kritisch naar je zelf kijken, het blijft moeilijk. In de wandelgangen horen we van collega’s dat onze kritiek wordt gedeeld. Later op de dag wordt de EU-onderhandelaar dan toch vervangen. Beter laat dan nooit.Maar dan is het meeste al achter de rug.

Vierkante haken

De EU-coordinatie over ons onderwerp loopt beter dan verwacht.  Het VK is niet meer zo negatief en spreekt zelfs uit dat ze niet tegen het GDM 2010 Initiatief zijn. Toch is de inzet van de EU om een aantal teksten die we eigenlijk niet willen tussen vierkante haken te zetten. VN-jargon: dat betekent dat er geen overeenstemming over de tekst is. Daarmee wordt een definitief oordeel over de tekst (en het GDM) uitgesteld tot Nagoya, CoP10.  
En ja, net zoals wij dingen tussen haken willen hebben, willen anderen dat ook. Afrika bijvoorbeeld, met name waar het om het GDM en BBOP gaat! Ze eisen zelfs een voetnoot waarin ze laten opnemen dat ze meer informatie nodig hebben voordat ze kunnen instemmen. De onderhandelingen lijken op de beruchte kruiwagen met kikkers: aan alle kanten springen ze er uit en worden teksten geschrapt, haken geplaatst, vraagtekens gezet.

Wantrouwen is groot

Wat bezielt de Afrikanen en de Aziaten? Want ook die groep plaatst vraagtekens bij teksten over het GDM en wil hele paragrafen eruit hebben. De Filippijnen, als spreekbuis voor de Azie-groep, is er eerlijk in: ze zien het GDM als de zoveelste poging van het westen om onder de verplichting uit te komen om ontwikkelingsgeld te geven. Onterecht, het GDM gaat niet over overheidsgeld en wil juist zorgen dat ze méér geld krijgen voor biodiversiteit. Het wantrouwen is groot. Bij de Afrikanen is het lastiger raden. Voor een deel is het inderdaad kennisachterstand over het GDM, maar we vermoeden dat enkele zwaargewichten in de Afrikaanse groep het initiatief ook gewoon niet zien zitten.
Onze onderhandelingsgroep levert dus een tekst vol met haken in bij de WGRI-voorzitter; die moet morgenochtend bekijken of hij er daar nog wat van af kan praten/ onderhandelen, in de plenaire vergadering, maar gelet op het onderwerp (geld) en de hoogopgelopen emoties, het diepe wantrouwen is dat onwaarschijnlijk.

We schuiven op
Een beetje mismoedig maar toch ook strijdlustig ga ik aan het eind van de middag met het Earthmindteam de balans opmaken. Op het gazon van de bar, uitkijkend over het prachtige VN-terrein bestel ik een Tuskerbiertje… het bier is op. Tja, herkenbaar in Afrika. Dan maar iets anders. Wat hebben we met het GDM-2010 initiatief tot nu toe bereikt? We hebben heel veel bekendheid gekregen; we staan in de CBD-context op de kaart en we staan zelfs in aanbevelingen aan CoP10, al is het dan tussen haken, het betekent dat er mondiaal tenminste tot aan Nagoya over zal worden gesproken en nagedacht. We hebben bovendien sterke partners gevonden: Zwitserland, Noorwegen, Canada. Binnen de EU schuiven we langzaam op naar algemene acceptatie. En zelfs de grote internationale NGO’s (BINGO’s, op zijn engels) zoals Conservation International and The Nature Conservancy zijn positief. Negatief is dat Afrika en Azië reserves hebben en dat we last hebben van het diepe wantrouwen over de motieven van de ontwikkelde landen om het GDM voor te stellen. We hebben last gehad van risicomijdende onderhandelaars hier in WGRI. Weinig delegaties sturen experts, maar mensen van Buitenlandse Zaken, die nergens mee instemmen als het niet expliciet in hun instructies staat.
Er is nog erg veel werk aan de winkel, concluderen we, maar er zit nog voortgang in. We spreken drie dingen af. Eén: uitwerken van een aantal inhoudelijke achtergrondstukken. Twee: doorgaan in de voorbereiding van CoP10. Drie: opzetten van een werkplan buiten de CBD-context, zodat we gewoon doorkunnen als het in de CBD niets wordt, in CoP10. Verder spreken we af enkele GDM-vriendelijke landen uit te nodigen voor een koffiebijeenkomst morgen, om vervolgstappen te bespreken. Hopelijk leidt dat ook tot mede-financiering, want voor een vervolgfase is nieuw geld nodig, dat Nederland niet als enige kan opbrengen.

Nu zitten we, terwijl ik dit typ, in de plenaire avondvergadering, om allerlei dossiers af te ronden. Mijn onderwerpen zouden eerst aan de beurt zijn. Niet dus. Het kan wel eens morgen worden. Ik luister naar de inbreng van landen die de laatste puntjes op de i zetten, de laatste komma verplaatsen. Buiten is het donker, de vogels zwijgen maar de kikkers zingen, met zo’n kracht dat het concert in de zaal te horen is.

Arthur Eijs

secretaris Taskforce Biodiversiteit en werkzaam bij VROM